Je mag niet weggaan!

Main Image

 

Daar stond ze dan. Haar handje trillend in die van haar moeder. 'Het oefenen vond je toch leuk?' fluisterde haar moeder in haar oor. Ze knikte en keek toen met grote ogen naar de juf. 'O, wat leuk dat je er weer bent!' riep die net iets te enthousiast. Snel kruipt ze achter mama. En haar hand laat ze niet los.

'Kom je mee kijken naar de poppenhoek? Dat vond je vorige keer zo leuk?' Alsof het een vooraf afgesproken plan was zo lopen de juf en mama langzaam naar de poppenhoek. Voor de stoel van de juf heeft zich inmiddels een rij gevormd van kindjes die ze zich niet meer kan herinneren. Alleen dat jongetje met die blonde stekels, die wel. Die had heel hard op haar teen gestaan. Zo hard dat ze moest huilen en toen lachte hij haar uit. De juf had niets gezien. Mama en juf pakken druk dingen uit de poppenhoek alsof ze er elk moment zelf in gaan spelen.

Dan hoort ze de bel, ze schrikt en bedekt haar oren. Mama heeft nu haar hand vrij en loopt zwaaiend de klas uit. Vanuit haar tenen voelt ze de paniek naar boven komen. Ik wil hier weg. De juf zit op haar stoel de kindjes lezen een boekje. Het lijkt wel of niemand haar ziet. Met haar mouw veegt ze haar tranen weg en gaat op het enige plaatsje zitten wat nog over is. Iedereen begint te zingen en zij blijft naar buiten kijken. Hopend dat ze daar ergens het gezicht van mama ziet.

Want hoe weet ze nou of mama oké is als ze niet bij haar is?

comments powered by Disqus