Wat onderdrijf jij?

Main Image


''Hij vergroot alles zo ontzettend uit! Als hij drie uur gespeeld heeft met een vriendje en hij zit even alleen op de bank dat zegt hij: 'Niemand wil met mij spelen'. Als ik even met zijn broer in gesprek ben en ik zeg dat hij even moet wachten dan gilt hij meteen dat hij degene is die ALTIJD stil moet zijn en dat ik zijn broer dus altijd voortrek. Als de oppas komt en die neemt haar vriendje mee, dan heb ik gelogen roept hij. Ik had niet verteld dat haar vriendje mee zou komen. 'Zie je wel, jij liegt altijd'! Het is meteen zo overdreven en dramatisch wat hij dan brult. Het doet pijn.''



Ik ben maar aan het uitleggen en verdedigen


''Natuurlijk leg ik hem dan uit dat hij net drie uur samen heeft gespeeld en dat de dag daarvoor dat ook zo was. Ik noem voorbeelden dat hij aan het woord is en dat hij meer mocht dan zijn grote broer. En leg uit dat ik ook niet wist dat de oppas haar vriendje mee zou nemen. Ik kan dat net zo goed tegen een stoeptegel zeggen. Het lijkt allemaal totaal niet aan te komen en hij blijft roepen dan ik absoluut geen gelijk heb. Eerlijk gezegd word ik er ook langzaam aan moedeloos van. Mijn eerste gedachte is dan steeds vaker: 'Komt hij weer aan....met zijn overdreven reactie'. Dat wil ik helemaal niet denken als moeder. Ik wil er voor hem zijn en hem helpen, iets doen zodat hij zich fijner voelt en uit het drama kan stappen. Ik heb ook het gevoel dat ik steeds maar aan het uitleggen en verdedigen ben. Moe en verdrietig, dat word ik hiervan. Wat moet ik hier nou mee? ''

 

De praktische kant

Voor jouw zoontje, is het op dat moment echt zo wat hij voelt. Hij voelt zich verdrietig omdat er op dat moment niemand met hem speelt, omdat hij niet aan het woord is, omdat het oppassen anders loopt dan hij had gedacht. Dat is zijn belevingswereld op en van dat moment. Als je zo in een emotie zit, kun je het geheel niet overzien. Als jij allerlei redenen op gaat noemen is het min of meer hetzelfde als dat jij hem vertelt dat iets groen is terwijl het voor hem rood is. Het komt in het moment van zijn emotie dus onmogelijk aan. Begin met erkennen hoe hij zich voelt. 'Ik zie dat je verdrietig bent omdat je nu niemand hebt om mee te spelen.' Als een kind zich erkent voelt, hoeft het ook niet meer zo te schreeuwen. Je geeft gehoor aan wat hij voelt. Daarna komt vaak wel binnen wat je uit te leggen of te zeggen hebt.

 

Wat zit er achter dit gedrag?


'' Wat onderdrijf jij?' vraag ik haar.
'' Ik mocht vroeger nooit aangeven hoe ik mij voelde. De ander was altijd mooier, beter, netter. Iedere emotie werd meteen de kop in gedrukt. Dat is niet wat ik nu voor mijn kinderen wil. Daarom raakt dit punt mij zo erg. Alle alarmknoppen gaan aan. Ik doe nu precies hetzelfde wat mijn ouders vroeger deden.''

Wat heeft deze moeder alles wat zij voelt klein gemaakt. Ze heeft het allemaal 'onderdreven' en dat doet ze tot op de dag van vandaag nog steeds thuis, bij vriendinnen en op haar werk. Deze jongen houdt zijn moeder liefdevol de omgekeerde spiegel voor: Mama, jij bent alles van jou te onbelangrijk aan het maken. 

En ja, die boodschap komt binnen! Haar eigen emoties erkennen, dat is wat haar nu eerst te doen staat. Samen gaan we hiermee aan de slag. Dan hoeft haar zoontje niet meer zo te overdrijven....

comments powered by Disqus