Waarom alleen kindercoaching niet werkt

Main Image


Ongeveer 9 jaar geleden startte ik voor het eerst als kindercoach. Vol enthousiasme ging ik aan de slag met de kinderen die naar mijn praktijk kwamen. Natuurlijk sprak ik eerst uitgebreid met de ouders. Om de hulpvraag duidelijk te krijgen en om te kijken of zij iets konden doen, of juist teveel deden om aan de situatie te veranderen. Ik durfde ze liefdevol te confronteren en de ouders aan te spreken, want dat was allemaal in het belang van het kind. Daarna coachte ik het kind, de weg was daarvoor vrij (dacht ik).

 

Nog harder werken voor het kind


Al kwam ik wel wat stappen verder in de begeleiding van de kinderen, het resultaat kon nog veel beter. Als er na een paar sessies onvoldoende of geen vooruitgang was, wist ik dat er iets heel anders aan de hand moest zijn. Niet dat er nog meer sessies nodig waren. Dat laatste zie ik andere coaches helaas regelmatig wel doen. Nog harder werken voor het kind, nog geen succeservaring als het gaat om het probleem. Je zit dan aan de verkeerde knop te draaien!

 

Het hele systeem moet mee veranderen

Een kind is onderdeel van een systeem. Met onzichtbare lijntjes zijn ouders met hun kind verbonden. Als er iets speelt bij het kind, op welke manier dan ook dan heeft dit ALTIJD ook iets met (één van) de ouders te maken. Ik herhaal dat nog maar een keertje voor de zekerheid: Als er iets speelt bij het kind, op welke manier dan ook dan heeft dit ALTIJD ook iets met (één van) de ouders te maken.

En ja, dat gaat ook over hulpvragen die ogenschijnlijk alleen maar met het kind te maken hebben. Als alleen het kind gecoacht wordt, verandert het kind wellicht wel en heeft handvatten over hoe hij/zij met het probleem om moet gaan. Als de ouders niet ook veranderen, valt het kind snel weer terug in het 'oude' gezinssysteem. Het hele systeem moet dus mee veranderen. Maar hoe werkt dat dan?

 

Het gaat een stap verder

Speelt er iets bij een kind, dan is dit een uitnodiging voor een ouder om naar zichzelf te gaan kijken. Noem het een kijkje in de spiegel, reflectie, welke term voor jou fijn voelt. Dit heeft vaak te maken met de oude patronen van die ouder. De opvoeding die zij zelf hebben gehad, de dingen waar ze zelf tegenaan zijn gelopen, de dingen waar zij zelf in zijn gaan geloven, oude overtuigingen. Daar kwam je misschien eerder wel mee weg, maar nu je zelf vader of moeder bent, kun je er niet meer van weglopen. Dit gaat dus een stap verder als: mijn kind lijkt op mij hierin of juist helemaal niet. Het gaat verder dan opvoedingstips en snelle oplossingen.

Het zou zo goed zijn als ouders bij een hulpvraag voor hun kind eerst zelf een persoonlijk ontwikkelingsproces ingaan. Als ouders dat doen, dan heeft kindercoaching zin. Dat is nou precies de reden waarom ik altijd eerst heel intensief met de ouders werk. Als zij veranderen, verandert hun kind (en het hele gezin) in positieve zin mee. Dan hoeft dat kind niet meer zo hard te werken en te struikelen over onze stenen.

comments powered by Disqus